A Medio Camiño

2009-11-22T22:05:00.013+01:00

SEGUNDA PARADA:

Despois desta larga tempada sen actualizar, hoxe voltamos, en “A medio Camiño”, facendo unha parada en Cabo Silleiro, a 5 Km de Baiona, a medio camiño entre A Guarda e Vigo. Neste entrante do mar, co seu reinante faro, ademais dunhas marabillosas vistas, podemos atopar unha peculiares ruínas militares: A batería de canóns J4.

A historia deste misterioso lugar remóntase á Guerra Civil. Naquel tempo, o exército Franquista decidiu construír esta base militar para salvagardar o porto de Vigo. Dise que moitos republicanos foron castigados e torturados ata á morte.

Co paso de tempo, e coa chegada da democracia, este negro e sinistro lugar pasou a ser un cuartel onde se facía a mili. A finais dos anos oitenta as instalacións abandónanse pero non foi definitivamente ata 1998 cando se declaran inservibles. Nun primeiro momento, as instalación intentáronse aproveitar coma un reclamo turístico, pero a cousa non deu ningún froito e o vandalismo maila climatoloxía deron como resultado as ruínas das que estamos a falar.

As instalacións constan de catro bunkers con catro canóns (sellados por seguridade) que están comunicados mediante pasadizos subterranos. Ademáis existen un bunker de telemetría e outros edificios para as distintas competencias.

As características técnicas dos canóns son:

-Calibre 152,4 mm.

-Alcance: 21,600 m

-Velocidade: 915 m/s

-Peso aproximado do proxectil: 45 kg

-Cadencia de disparo: 4 disparos/minuto

-Peso do tubo: 8738 Kg

-Lonxitude do tubo: 7,86 m

Cóntanse diversas lendas sobre os numerosos túneles que comunican os distintos edificios e bunkers: Algúns dos militares dicían escoitar berros, e sons extranos de desesperación entre a escuridade da noite. Toda unha historia de terror.

Realmente, adentrase neste túneles é toda unha aventura e nalgún casos un risco que pode dar algo de medo segundo a persoa. Aconsellamos que se alguén intenta percorrer estes pasadizos, que vaia con coidado por mor dos diversos cascallos, e que ademais leve unha lanterna xa que non hai luz.

Dende aquí nada máis.

¡Ata a próxima aventura!

Nunn & Oiuss

2009-08-20T21:05:00.017+02:00

PRIMEIRA PARADA

E aquí está a nosa primeira parada. A medio camiño entre Santiago e Silleda: O Pico Sacro.

A 14 Km de Santiago, en Lestedo (Boqueixón), atopamos este curioso monte. Chama moito á atención á medida que nos aproximamos pola estrada Santiago-Ourense dado á súa forma picuda que se eleva a 600m sobre ó nivel do mar.

Dende o seu cume podemos disfrutar dunhas maravillosas vistas. O Pico Sacro indica o último tramo da Vía da Prata do camiño Santiago, polo que dado á súa situación e altura os peregrinos poden divisar Santiago, é dicir, que fai ese papel que fai o Monte do Gozo na Ruta das Estrelas.

O peculiar deste monte é que nas súas ladeiras posúe unhas curiosas formacións xeolóxicas ou covas, que son fonte de múltiples lendas:

A máis famosa, narra os feitos da chegada do corpo do Apóstolo Santiago é está recollida no Códice Calixtino. Na que se di que durante ese tempo, señoreaba pola comarca a Raiña Lupa (personaxe mítico, aliado dos romanos). Os discípulos do Apóstolo acudiron a ela para trasladar o corpo de Santiago a Campustellae (Compostela). A lenda di que a Raiña Lupa mandou ós recentemente chegados ó Pico sacro, coa esperanza de que o dragón e os bois (que en realidade eran touros bravos) que alí habitaban os eliminaran. Os discípulos, a punto de morrer ante eses seres, fixeron o sinal da cruz provocando a morte e ó amansamento dos touros. Este feitos provocaron a conversión da Raiña e dos seus vasalos á nova relixión cristiá.

Tamén existen moitas outras lendas, froito das xentes que habitan ó carón do Monte, onde as covas desempeñan un papel central. Nesas covas, dise que habitan numerosos seres mitolóxicos, ou que incriblemente, son tan profundas que poden comunicar co Río Ulla. Á verdade é que nós non nos lanzamos polo buraco para comprobalo.

Como chegar:

Ver mapa más grande

2009-08-10T14:15:00.017+02:00

BENVIDA

"O trisquel ou trinacria celta é un símbolo xeométrico e curvilíneo formado por unha hélice de tres brazos en espiral que se unen nun punto central. Segundo a cultura celta, o trisquel representa a evolución, o principio e o fin. Tamén representa o equilibrio entre corpo, mente e espírito. Entre os druidas simbolizaba a aprendizaxe e a trinidade do Pasado, Presente e Futuro."

Nunn e Oiuss antepasados celtas, que mediante este espazo, o que queren é plasmar o significado de este símbolo, o trisquel, a través da xeografía e tradicións galegas: a evolución da nosa cultura a través da súa historia reflictida a modo de viaxes por distintos recunchos galegos, algúns coñecidos e outros, non tanto. Sempre buscando un "a medio camiño", un equilibrio entre maxia e a realidade, entre natureza e a sociedade, entre cultura e o lecer...
Estas van ser os tres brazos do noso trisquel... que se unen nun único punto, este blog.

Xuntos pretenedemos aprender moito, e que por supoposto, vós tamén poidades aprender e ensinarnos outro tanto a través desta ventá virtual.

Este é o comezo deste "medio camiño", sede benvidos.